zamknij tą reklamę

Czy polubiłeś nas już na facebook?

Aktualność - Powrót do podstrony Aktualności

Publikacja: 11-03-2018 09:03

System ratownictwa medycznego w Australii

Postanowiliśmy stworzyć wiarygodną bazę artykułów opisujących organizację systemów ratownictwa na świecie. Informacje o sposobie ich działania będziemy czerpali jedynie od osób zatrudnionych w jednostkach ratownictwa medycznego w danym kraju. Jako pierwszy przedstawiamy Państwu System Australijski a dokładniej system ratownictwa medycznego stanu Wiktoria z byłą stolicą Australii - Melbourne

 

1.       Organizacja systemu ratownictwa medycznego

Modele organizacji w poszczególnych stanach Australii różnią się od siebie. Ratownictwo Medyczne w stanie Wiktoria finansowane jest z Budżetu Stanu. Dodatkowymi funduszami trafiającymi do pogotowia jest opłata roczna pobierana w formie abonamentu w wysokości około 100 dolarów zwana „Ambulance Cover”. Uprawnia ona do nieodpłatnego wezwania zespołów ratownictwa medycznego w stanach nagłych. Ratownicy medyczni wypełniając dokumentacje medyczną, dopytują również o uiszczenie opłaty „Ambulance Cover”. Jeżeli na późniejszym etapie weryfikacji okaże się że nie została ona uregulowana, urzędnicy przesyłają rachunek za interwencję zespołu. Przykładowo opłata za przyjazd karetki ALS wynosi ok.  800 dolarów. W przypadku gdy zespół podejmuje transport do szpitala kwota ta może wzrosnąć do 1500 dolarów. Poważny wypadek w trakcie którego interweniuje jednostka MICA lub śmigłowiec to koszt nawet do 70 000 dolarów co stanowi półtoraroczną pensję w Australii. W systemie tym nie przewiduje się kar za nieuzasadnione wyjazdy. Realizowane są za to szeroko zakrojone kampanie społeczne w radiu i prasie uświadamiające społeczeństwo żeby nie wzywać zespołów do zdarzeń błahych.


W systemie działają dwa rodzaje Zespołów Ratownictwa Medycznego:

Zespoły ALS – dysponowane są do wszystkich rodzajów zgłoszeń w 4 kodach. W ich skład wchodzi 2 ratowników medycznych (Paramedic). W wyjątkowych sytuacjach, gdy do zespołu dołącza praktykant zespoły są trzyosobowe. Praktykant nie może jednak podejmować działań samodzielnie i oznaczony jest odmienną – zieloną barwą munduru. Zespoły te wykorzystują doskonale znane z ulic Europejskich miast samochody na bazie Mercedesa Sprintera. Średnio w mieście Melbourne Zespoły Ratownictwa Medycznego interweniują około 2000 razy dziennie.

Zespoły MICA (Mobile Intensive Care Ambulance) – dysponowane są równolegle z zespołami ALS do wyjazdów najpilniejszych. W kodzie 0 zespół MICA dysponowany jest obligatoryjnie zaś w kodzie 1 wyjazd zależny jest od decyzji dyspozytora. Zespoły te są pojazdami terenowymi z założenia niemającymi podejmować transportu pacjenta. Zdarzają się jednak zespoły MICA dysponujące taką samą zabudową jak karetki ALS. W ich skład wchodzą ratownicy medyczni o wyższych uprawnieniach.


2.       Dysponowanie i selekcja wyjazdów

W stanie Wiktoria działają dwie dyspozytornie. Jedna obsługuje 4,7 milionowe miasto Melbourne a druga pozostały obszar stanu. Instytucją odpowiedzialną za jej działanie jest ESTA – Emergency Services Telecommunication Agency. To z tych dyspozytorni wysyłane są są Zespoły Ratownictwa Medycznego oraz jednostki straży pożarnej. Policja dysponuje odrębnymi dyspozytorniami. Osoba wzywająca po wykręceniu numeru alarmowego 000 łączy się z operatorem decydującym, z którą ze służb połączyć wzywającego. Następnie przekierowuje on rozmowę do dyspozytora przyjmującego. Jest to osoba po krótkim przeszkoleniu medycznym i psychologicznym zbierająca wywiad w oparciu o wyświetlane na monitorze komputera pytania. Na tej podstawie kwalifikuje zdarzenie do wyjazdu w jednym z 4 kodów:


Code 0 life threatening – zagrażające życiu wyjazd najpilniejsze z najszybszym możliwym czasem dotarcia na miejsce zdarzenia np.: „nie oddycha”.

Code 1 urgent time critical – wyjazd pilny z czasem dotarcia na miejsce zdarzenia wynoszącym 15 minut. Przykładowym wezwaniem z tej grupy jest ból w klatce piersiowej

Code 2 urgent not time critical - to wyjazdy pilny, w których konieczna jest interwencja zespołu, ale niebędący obarczone ryzykiem śmierci pacjenta w krótkim czasie. Przykładem jest złamana noga. Czas dotarcia nie może przekraczać 30 min 

Code 3 non-urgent – wyjazdy, co, do których można mieć wątpliwości czy są stanami zagrożenia życia. Czas wyjazdu może wynosić nawet 60 minut

 

Po przyjęciu wezwania, wyjazd zostaje przekazany do jednego z 4 dyspozytorów wysyłających, który dysponuje najbliższy wolny zespół, dwa zespoły, bądź dwa zespoły i jednostkę straży. Wyjazd musi nastąpić zawsze w ciągu 90 sekund. Dysponowanie do kodu 0 oraz 1 odbywa się jeszcze w trakcie rozmowy a informacje są uszczegółowiane w trakcie dotarcia na miejsce. Ratownicy medyczni informowani są o wyjeździe za pomocą pagerów, które posiadają. Bardziej szczegółowe informacje znajdują na tabletach umieszczonych w karetkach. W razie potrzeby kody są zmieniane w trakcie dojazdu z wyższego na niższe lub odwrotnie. W przypadku w którym w opinii dyspozytora (systemu informatycznego) niewymagana jest interwencja, przełącza rozmowę do ratownika medycznego (paramedic) który kontynuuje rozmowę potwierdzając bądź zmieniając decyzję dyspozytora przyjmującego.


Najlepsza konferencja ratownictwa medycznego 2-3 czerwca Kraków 2018

http://www.ratownictwo.cm.uj.edu.pl/konferencja/














3.       Personel systemu ratownictwa medycznego

W systemie pracują ratownicy medyczni jeżdżący w dwóch rodzajach zespołów. Aby zostać ALS Paramedic (ratownikiem medycznym zespołu ALS) należy ukończyć 3 letnie studia licencjackie. Po ukończeniu studiów uzyskuje się tytuł ALS Paramedic. Następnie absolwent podejmuje pracę na 12 miesięcznym okresie próbnym zakończonym egzaminem po którym uzyskuje tytuł Qualified ALS Paramedic. Wtedy zdobywa pełne uprawnienia do samodzielnej pracy. Po kolejnych 12 miesiącach pracy można zmienić charakter pracy przykładowo uzyskując uprawnienia menagera bądź instruktora. Wybrane osoby kierowane są na kurs MICA. Jest to 6 miesięczne szkolenie uzupełnione 6 miesiącami praktyki w zespołach MICA oraz egzaminem końcowym. Po tym szkoleniu uzyskuje się tytuł Mobile Intensive Care Ambulance Paramedic. Uprawnienia Paramedyków którzy nie podejmują szkolenia pozostają na tym samym poziomie.

Ratownicy medyczni w Australii mają obowiązek doskonalenia zawodowego (Paramedic on going education). Polega on na odbyciu pięciu dni szkolenia zawodowego w roku. Co istotne, doskonalenie może odbywać się w godzinach pracy bądź po za godzinami pracy. W drugim przypadku ratownicy medyczni mają wtedy płaconą podwójną stawkę wynagrodzenia za pracę ponad wymiarowymi godzinami pracy. Szkolenia nie mają określonej i powtarzalnej tematyki. Dotyczą bowiem aktualnych zmian w wytycznych postępowania bądź nowego sprzętu. Szkolenia tradycyjne uzupełnione są kursami e-learningami, które również służą do aktualizacji wiedzy w ramach doskonalenia zawodowego.

 

4.       Współpraca ze strażą pożarną

Straż pożarna jest tak jak w Polsce odrębnym systemem ratowniczo-gaśniczym ściśle współpracującym z systemem ratownictwa medycznego. Do najpilniejszych zdarzeń w kodzie „0”, w pewnych rejonach stanu, obligatoryjnie dysponowany jest wóz bojowy straży, który ma dotrzeć przed karetką. Straż ma swoje odrębne rejony operacyjne. Podzielone są one na obszar „Primery” – podstawowy rejon w którym straż dociera w 8 minut a jednostka znajduje się centralnie w jej środku. Drugim rejonem jest „support area” do których jednostka straży jedzie jako druga z kolejności w celu wsparcia wozu „Primery”. Wozy gaśnicze dysponowane są równolegle z karetkami jedynie do zdarzeń medycznych przyjmowanych w kodzie 0. Zdarzenia te określane są mianem EMR – Emergency Medical Response. Do zdarzeń EMR wyjeżdżają jedynie zawodowe jednostki straż pożarnej (ochotnicy nie są wysyłani do takich wyjazdów) oraz zadysponowania może nastąpić tylko w swoim rejonie „primery”. Dyspozytor wysyłający może zadysponować jednostkę straży samodzielnie. W sytuacji w której wóz straży pożarnej zostanie jednocześnie zadysponowany do zdarzenia medycznego (zdarzenie typu EMR Emergency Medical Response) i pożaru, to dowódca wozu decyduje do którego zdarzenia pojedzie. Za pracę na zespole straży który wyjeżdża do zdarzeń EMR strażacy dostają dodatek do wynagrodzenia. 

Wyposażenie medyczne wozu bojowego przedstawiono na zdjęciach. Na zestaw składają się dwie torby medyczne oraz defibrylator AED. W torbach znajduje się między innymi butla z tlenem i zestawem masek, worek samorozprężalny, rurki UG, ssak, materiały opatrunkowe, aspirator jadu, kołnierz, materiały opatrunkowe, hydrożele. Co ciekawe w wozach bojowych nie ma deski ortopedycznej. Zakłada się bowiem że tego rodzaju sprzęt i decyzje dotyczące stabilizacji kręgosłupa są domeną zespołów ratownictwa medycznego.

 
















5.       Wyjazdy Non emergency

Tak jak w każdym kraju tak i w Australii wyjazdy non emergency były i są problemem. Sytuacja poprawiła się w wyniku realizowanej przez Państwo kampanii edukacyjnej oraz weryfikacją systemu w oparciu o który przyjmowane są zgłoszenia.  Przykład takich kampanii znajduje się tutaj:










https://youtu.be/IzSePuYptTU

https://youtu.be/Ui8QZhp_d9k

W wyniku tej weryfikacji zmodyfikowano system pytań i wprowadzono do dyspozytorni trzeci stopień weryfikacji wyjazdów w postaci ratownika medycznego (paramedyka).